Choose language "English" Choose language "German" Choose language "French" Choose language "Dutch" Choose language "Spanish" Choose language "Polish" Choose language "Italian" Choose language "Bulgarian"

Binnen kijken

Als je wilt weten wie je bent, vraag je het aan je buren.

Ik heb het gevoel dat we soms wel erg onderdanig moeten zijn om onze Europese klanten te behouden. Dat heb ik steeds weer ervaren, sinds mijn bedrijf Urwibutso vijf jaar geleden begon met het exporteren van passievruchten naar Brussel. In het begin konden we onze klantenkring snel uitbreiden: we stuurden bananen, aardbeien en mango’s naar Italië, Duitsland, Frankrijk en Nederland. Maar de Europeanen zijn werkelijk ongelooflijk veeleisend en de kwaliteitsnormen zijn hoog. Als wij Afrikanen met de Europeanen onderhandelen, dan zijn wij altijd in een zwakkere positie. Eens belde een Belgische importeur. Een hele container zou bedorven in Brussel zijn aangekomen. Anderhalve ton bananen! Helaas hadden wij geen vertegenwoordiger in Europa om het te controleren en iemand uit Ruanda ernaar toe sturen zou te kostbaar zijn geweest. Dus moesten we hem geloven. Dat kostte ons 20.000 euro. Tegenwoordig lever ik geen vers fruit meer aan Europa. Het risico is te groot, en de prijzen zijn gekelderd. In plaats daarvan exporteren we nu sap en bananenwijn naar België, Frankrijk en Duitsland. Ik kom nu net terug uit Italië. Daar heb ik voor 900.000 euro aan nieuwe machines gekocht voor het maken van vruchtensapconcentraat. We moeten Europese machines hebben om aan de Europese normen te voldoen.

Gérard Sina (43) woont met zijn vrouw en vijf kinderen in Kigala, de hoofdstad van Ruanda.

Als er ook maar één plaats op de wereld is, waar je moet zijn, dan is dat Groot-Brittannië. De mensen daar zijn echte gentlemen, professionals, echte vrienden, ongeloofl ijk. Dagelijks bel ik met hen vanuit mijn callcenter in New Delhi. Ik probeer ze dan UMTS-mobieltjes en contracten van “3G - The third generation mobil network campaign” te verkopen. Ik werk ze soms behoorlijk op de zenuwen. Als ik ze bel en me als ‘Charles’ voorstel, zitten ze net te eten. Ik heet eigenlijk Vishnu, maar dat begrijpen ze toch niet. Ik vertel ze dan hoe ze met de nieuwe contracten geld kunnen besparen. “Hartelijk dank, meneer, maar ik ben niet geïnteresseerd”, smakken ze door de telefoon. Maar wanneer ik naar Amerika moet bellen, mijn god! Die vloeken en schelden er direct op los. Beledigen mijn moeder of zus, ook al heb ik slechts een broer. Maar succes hebben we wel, hier in het callcenter. Eigenlijk in heel India. Daar ben ik trots op. Elke dag halen we meer werkplekken uit Europa hiernaar toe en verdienen daar miljarden aan. Europa zou veel machtiger kunnen zijn, als jullie maar een beetje moeite zouden doen. Italië, Frankrijk, Engeland, Duitsland, de cultuur is bij jullie toch overal dezelfde. Maar het is goed zo. De Britten hebben ons de afgelopen 300 jaar overheerst, dat is genoeg, nu is het onze beurt. Wij zijn de toekomst. Wat ik jullie nog kan zeggen: Doe je best. Concentreer je op je op het werk, concentreer je op je studie. Zo niet, dan komen de kleine gele mannetjes uit India en China, nemen de zaken over en weg is jullie rijkdom.

Vishnu Sharma (20), heet voor zijn klanten ‘Carles’ als hij werkt in het Neveno callcenter in New Delhi. Hij studeert economie, bedrijfskunde en Engels.

Auteur:

Ingo Arzt

Vertaling uit het Duits:

Helmer van der Heide

Nele Bulckaert


contact | partners | press | © indigomagazine.eu 2007-2009 | programmed by Rüdiger Scheumann | hosted by mmvi