Choose language "English" Choose language "German" Choose language "French" Choose language "Dutch" Choose language "Spanish" Choose language "Polish" Choose language "Italian" Choose language "Bulgarian"

De kinderen van moeder Europa

Het Griekse kindermeisje Europa is verantwoordelijk voor een steeds bontere verzameling kids. Het begon allemaal lang geleden, op een regenachtige avond in het romantische Rome...

Op 25 maart 1957 werd de Europese familie verwekt in een feestelijke orgie. Buiten op piazza Campidoglio in Rome regende het pijpenstelen. Maar binnen, in de stijlvol gedecoreerde balzaal van het Capitool stoorde niemand zich aan het slechte weer. Elf mannen waren namens hun zes herkomstlanden bijeengekomen. Officieel luidde het dat zij daar verdragen over een economische gemeenschap en gezamenlijke ontwikkeling van kernenergie zouden ondertekenen.

Wat zich achter de schermen in deze feestzaal werkelijk afspeelde, heeft geen enkele historicus nog durven beschrijven. Ook Indigo zal bepaalde privacygrenzen respecteren. Maar wel kunnen we verraden dat de staats- en regeringsleiders hun vrouwen via een achterdeur naar binnen wisten te smokkelen. Die waren zo onder de indruk van de historische betekenis van deze avond, dat ze besloten hun mannen ter plaatse te belonen... Een uurtje later, toen de ‘ceremonie’ haar einde bereikt had, stond Henri Spaak op, de Belgische minister van buitenlandse zaken, en brulde met een nog half opengeknoopt hemd in het midden van de zaal: “Deze daad zal de geschiedenisboekjes van Europa halen!”

Precies negen maanden en zes dagen later, op 1 januari 1958, werden zes baby’s geboren in de ronde zaal van het Roomse universiteitsziekenhuis. Het waren drie jongetjes en drie meisjes: de Fransoos Jean, de Italiaan Francesco, de Duitser Michel, de Belgische Emma, de Nederlandse Sanne en de Luxemburgse Octavie. De ouders voelden hoe belangrijk deze gebeurtenis was en besloten hun kinderen een bijzondere opvoeding te geven. Zij gaven de opvoeding van hun baby’s in handen van een internationaal respectabel kindermeisje: Europa. Deze dochter uit een Grieks godenhuis nam de kinderen in huis met de belofte ze op te voeden op basis van gemeenschappelijke waarden.

De pers bejubelde deze gebeurtenis. Nog maar enkele jaren eerder was zoiets ondenkbaar geweest. De families waren doodsvijanden geweest en hadden zó fel met elkaar gestreden dat de ruzie tussen de Montagues en Capulets in Shakespeares ‘Romeo en Julia’ daarbij kinderspel was. En nu zouden de kinderen van deze families gezamenlijk opgroeien.

Niemand kon het kindermeisje benijden om haar taak. Zo was de kleine Jean al van begin af aan een moeilijk opvoedbare jongen. Toen Britse ouders in 1963 bij Europa aanklopten omdat zij een kind verwachtten en dit graag ter opvoeding in deze pleegfamilie onder wilden brengen, lag Jean dwars. “Non,” zei hij koppig. En hij zorgde voor nog meer problemen. Terwijl de andere kinderen, zoals het kinderen betaamd, in zandbak en kolenhok speelden, had Jean zich in zijn kamer teruggetrokken waar hij steeds meer van zijn ‘atoomspeelgoed’ verzamelde. Toen hij acht was, wilde hij niet meer met de anderen aan tafel eten. Zijn stoel bleef regelmatig leeg.

Mama Europa gaf het op een gegeven moment op om Jean deze eigenaardigheden af te leren. Ze wist dat deze breekbare gemeenschap van zes gemakkelijk uit elkaar kon vallen. Wijs als ze was probeerde ze allen te verzoenen. Op vakantie in Luxemburg besloten ze dan ook dat elk kind zichzelf, ondanks de gemeenschappelijke doelen, optimaal moest kunnen ontwikkelen. Mama Europa verhuisde met de kinderen naar Brussel toen ze negen jaar oud waren. Daar richtte zij een familieraad op, die over alle belangrijke en moeilijke problemen zou gaan. Het hebben van een familieraad werkte. Zelfs de moeilijke puberteitsperiode doorstond het sextet succesvol. Sterker nog, na deze hormonale veranderingen hadden de jongens en meisjes zich zover ontwikkeld dat ze Europa vroegen nog vier andere kinderen te adopteren. Europa was erg blij. In de afgelopen jaren hadden zich al vier ouders gemeld – uit Denemarken, Ierland, Engeland en Noorwegen - die graag hun kind aan de internationaal gerespecteerde gemeenschap wilden toevoegen. Helaas was er een miskraam van de Noorse moeder te betreuren, waardoor in 1973 in plaats van vier, drie nieuwe baby’s in de familie opgenomen werden: Mathilde, Patrick en Emily. Patrick was een zorgenkindje, hij woog bij zijn geboorte slechts 2,8 kg. Maar dankzij de moederlijk zorgen en goede voeding groeide de Ier snel en werd een stevige jongen.

De harmonie in de lappendeken-familie nam langzaam maar zeker toe. In 1979 besloot Europa een gezamenlijk zakgeld in te voeren en noemde het de ECU. Windsor-kleinkind Emily, individualistisch als ze was, vond dat stom en wilde niet meespelen. Zij mocht met haar eigen zakgeld blijven betalen.

De gemeenschap kwam voor een nieuwe uitdaging te staan. Nog eens drie ouders vroegen Europa of hun kind in het pleeggezin opgenomen kon worden. Vooral over het opnemen van de kleine Georgios werd in het gezin heftig gediscussieerd. Zijn Griekse ouders waren namelijk nog niet zolang geleden uitgemaakt voor “Junta” vanwege hun autoritaire stijl van opvoeden. De ouders van Georgios hadden geen probleem gehad met het gebruik van stokslagen in de opvoeding. Uiteindelijk erkende de kinderen van Europa dat de ouders zich zichtbaar gebeterd hadden. Ze kwamen tegemoet aan het verzoek en namen in 1981 het tiende kind in de familie op.

Vijf jaar later was het dozijn vol. Pleegmoeder Europa beschouwde de adoptie van Rui en Alejandro dan ook als mijlpaal. Ze realiseerde zich tegelijkertijd dat de verschillen tussen de kinderen steeds groter werden. De zes oudsten, inmiddels bijna dertig jaar, hadden allemaal lucratieve baantjes gevonden in de industrie- of dienstverleningssector. Toch wilden ze graag thuis blijven wonen, zozeer voelden ze zich met elkaar verbonden. De anderen zes kinderen zaten nog volop in hun kindertijd en speelden veel in de tuin en op het veld in de buurt. Zij hadden dus weinig gemeenschappelijks met hun oudere broers en zussen.

Europa bleek wederom zeer wijs om met haar kinderen, vooral de ouderen, minder over geld en banen te praten. Ze vroeg hen een grotere rol te spelen in de sociale verantwoordelijkheid voor de gemeenschap. Zo gebeurde het dat, op wintervakantie in Maastricht in 1991, de familie haar verbondenheid uitdrukte door de nieuwe familienaam ‘Unie’ aan te nemen. De kinderen besloten vanaf nu gezamenlijk met één stem te spreken. Bovendien besloten ze eens wat vaker het spelletje ‘politieagentje’ te spelen. En ze hadden nog een bijzonder mooi idee. Tot nu toe hadden de vele teddyberen die ze hadden altijd bij de kinderen zelf in bed geslapen. Nu zouden de teddyberen ook voor langere tijd in het bed van een broertje of zusje mogen logeren, waar en zo lang ze maar wilden.

Deze veranderingen hadden een erg positief effect op alle kinderen. Michel, die nog maar net van zijn meervoudige persoonlijkheidssyndroom genezen was, werd door niemand meer bedreigend gevonden, ook al was hij verreweg de sterkste jongen in de familie. Zelfs de adoptie van Elisabeth uit Wenen, de tengere Zweedse Anna en Iida, het Finse meisje, brachten de familie niet uit haar evenwicht.

Pleegmoeder Europa was bijzonder onder de indruk van de grootte van haar gezin. Nog hetzelfde jaar vertelde ze iedereen dat haar gezin nog lang niet groot genoeg was. In deze euforische golf plande ze ook een enorme aanbouw bij het huis, groot genoeg om zeker tien extra kinderen op te kunnen nemen. Europa was een nieuwe richting ingeslagen en geen van de kinderen durfde de confrontatie aan te gaan.

Tijdens de vakantie in Amsterdam, in 1997, gaf moeder Europa uiteindelijk toe dat familiezaken toch wat democratischer geregeld moesten worden. Op vakantie aan de Côte d’Azur werd in de stad Nice dan ook gezamenlijk besproken hoe de adoptie van nieuwe familieleden beter geregeld kon worden. Na deze vakantie was het dan ook voor iedereen duidelijk: “We hebben een nieuw huisreglement nodig.” Dat kan niet zo moeilijk zijn, dacht Europa nog.

Misleid door deze aanname had moeder Europa andere prioriteiten: nieuwe adopties lieten haar hart overlopen van vreugde. Het was mei 2004 toen een minibus voor de villa van de familie “Unie” stopte. Tien overgelukkige ouders stapten uit en hielden elk een pasgeboren baby in de armen. Dat waren de stroblonde Erik uit Estland, de mooie Liga uit Letland en de Litouwse Ona met de groene ogen; de Poolse Jakub die bij de geboorte best al groot was, de twee-eiige tweeling Tomas uit Tsjechië en Pavol uit Slowakije; de kleine Marija uit Slovenië, de adelszoon Karol uit Hongarije, de Maltese warmbloedige Joseph en Dimitra, de Cypriotische die door complicaties bij de geboorte voor de helft verlamd werd. Dat overigens wel met uitzicht op genezing.

Vijfentwintig kinderen had moeder Europa nu, en daar was ze trots op. Omdat ze veel tijd investeerde in de opvoeding van de kleintjes, vroeg ze een goede vriend van de familie, Valery Giscard, oom van pleegzoon Jean, om het nieuwe huisreglement te schrijven. Toen die in de herfst van 2004 klaar was, kreeg iedereen een exemplaar op zijn nachtkastje.

Sommige kinderen, zoals de Belgische Emma en de Oostenrijkse Elisabeth, lazen het boekwerk vluchtig door en vertelden Moeder dat ze het met alles helemaal eens waren. Keer op keer kwam een kind naar haar toe om zijn of haar goedkeuring voor het huisreglement te geven, tot dan plotseling, op een mooie avond in mei 2005 de oude Jean en Sanne ziedend van woede in de woonkamer kwamen. Wat oom Valery daar nu voor onzin geschreven had! Hij heeft geen enkel idee waaraan de familie behoefte heeft! En trouwens: in de afgelopen jaren had niemand hen ooit bij belangrijke vragen om hun mening gevraagd. En nu moesten ze zomaar zonder kritiek dit huisreglement slikken? Zij verscheurden het huisreglement in duizend stukjes en verdwenen woest naar hun kamer.

In stilte gehuld zat de rest van de familie aan de eettafel. Zulke woedeuitbarstingen had de vredelievende moeder Europa wel vaker meegemaakt, maar nu kon ze niet zo makkelijk een uitweg vinden. Voor een nieuw huisreglement moest ze toch echt de toestemming hebben van álle kinderen in huis. Zij was in shock en wist niet wat te zeggen. “Ik heb nu eerst tijd nodig,” zei ze en verliet met gebogen hoofd de kamer. Er heerste in de daaropvolgende maanden een bedrukte stemming in het huis. Ook de adoptie van Gabriela uit Boekarest en Stefka uit Sofi a, die lang en zorgvuldig voorbereid waren, konden de stemming niet verbeteren.

Maar dan werd het 25 maart 2007. Een van de eerstgeborenen, Michel, had de hele familie uitgenodigd naar Berlijn te komen voor een groot familiefeest. Hij was zich bewust dat er een bijzondere belevenis nodig was om zijn broers en zussen weer dichter bij elkaar te brengen. En plotseling was het moment er: toen de Italiaanse zangeres Gianna Nannini op het podium voor het Brandenburger Tor stond en het lied ‘Grazie’ aanhief, vielen alle broers en zussen elkaar in de armen. In het publiek stond Fatma Doymaz. De jonge Turkse vrouw nam het beeld in zich op, had een glimlach rond de lippen en streek zacht over haar zwangere buik.

Auteur:

Jochen Markett

Illustraties:

Maria Messing

Vertaling uit het Duits:

Helmer van der Heide


contact | partners | press | © indigomagazine.eu 2007-2009 | programmed by Rüdiger Scheumann | hosted by mmvi