Hall of Blame

Onophoudelijk grijpen de Europese waarden om zich heen. Deze acht bleken er de afgelopen 50 jaar niet tegen bestand. Niet alleen verloren zij hun macht, ze verloren ook hun land aan de besmettelijke Unie.

De Europese Unie heeft sinds de Tweede Wereldoorlog een halve eeuw aan garanties voor vrijheid gewerkt. Dat ging niet zonder hobbels en stoten. Enkele hardnekkige opstakels hadden de gedaante van dictators, machtige mannen die ruimte moesten maken voor de Europese uitbreiding. Nadat Europa haar waarden overblies, bleef weinig van hen over. Maar weinigen weten dat Nikolae Ceausescu zijn loopbaan begon als schoenmaker. Wat blijft er van de gevallen staatslieden over, wanneer hun gezichten niet meer op televisie verschijnen? Sommigen lieten hun land ontwricht achter, anderen in een idiote politieke situatie. Toen Francisco Franco overleed, mochten vrouwen niet werken, geen bezit hebben, geen bankrekening openen of zonder toestemming van hun mannen reizen. Anderen bleven eenzaam achter terwijl ze aan de macht waren. Antonio Salazar moest het portret van zijn grote idool Benito Mussolini van zijn bureau halen toen de Tweede Wereldoorlog eindigde. Er waren er ook die wisten waar de échte macht zat. Georgios Papadopoulos zou voorafgaand aan de staatsgreep die hem aan de macht bracht vijftien jaar lang op de loonlijst van de CIA gestaan hebben.

Na verloop van tijd vergeten we van de meeste dictators hoe ze aan de macht kwamen. Hun gruwelijke onmenselijke daden vergeten we niet. En ook hun einde wordt exact vastgelegd. Toen Wojciech Jaruzelski in 1994, vier jaar na zijn aftreden, een boek signeerde, brak een ontevreden boer zijn kaak door het gooien van een steen. Het kan dat we ze later nog herinneren, maar de geschiedenis is niet mild voor verliezers.

Foto‘s:

Luis Carlos Torres

Viorika Prikhodko

Realisatie:

Joeri Oudshoorn

Maria Messing

Maik Wiechmann

Auteur:

Adam Chrambach

Vertaling uit het Engels:

Joeri Oudshoorn