Choose language "English" Choose language "German" Choose language "French" Choose language "Dutch" Choose language "Spanish" Choose language "Polish" Choose language "Italian" Choose language "Bulgarian"

Verlangen naar Europa

Heimwee voelen naar een heel continent en wegdromen met een trots gevoel van verbondenheid.

Het is laat geworden in Kaapstad. Over de Tafelberg aan de horizon verspreidt zich langzaam maar zeker een dichte mist. Ik ruk me los van de aanblik en wend me weer tot mijn gastheer Jan. Hij nipt aan zijn wijnglas en we praten over het leven in Europa en Afrika. Jan is een hoog opgeleide Zuid-Afrikaan, wiens voorvaderen Boeren waren. Hoewel zijn land het mooiste land ter wereld is, dweept hij met de voordelen van de metropolen Berlijn, Parijs en Wenen, die hij de afgelopen jaren heeft bezocht. ‘Toen ik de laatste keer in Berlijn was, heb ik gemerkt dat het leven daar bruist. Dat kon je echt voelen’. Hij praat over de nachtbussen, de cafes die niet om twaalf uur ’s avond sluiten, de club, de arbeidsperspectieven, de grote vrijheden in vergelijking tot Kaapstad.

Sindsdien heb ik veel over Jan’s woorden nagedacht. Zou ik ook zo met mijn woonplaats Berlijn dwepen? Ik ben tevreden, zelfs trots, maar dat gevoel reikt verder, over de grenzen van Berlijn heen. Ik verlang naar Europa.

Dit gevoel heeft mij voordat ik mijn reis naar Kaapstad begon, voor het laatst overmand in de Franse Pyreneeen. Met vrienden heb ik een paar dagen in de winter in een klein dorpje doorgebracht, vol met mensen die zich bewust van de wereld hadden afgezonderd. Het was zoals in Kaapstad. Ik keek naar de bergen, liet mijn gedachten de vrije loop en opeens werd ik overmand door dat vreemde verlangen naar Europa.

Dat gevoel raak je niet zo snel kwijt. In de weken erna was is verbaasd hoeveel mensen mij meteen begrepen. Igor uit Moldavie reist naar New York en ontdekt daar het gevoel. Kata uit Boedapest ervaart het tijdens haar rechtenstudie in Konstanz. Vegard uit Oslo volgt een duikcursus in Vancouver en ontdekt een gevoel van heimwee dat hij nog niet kende. En zelfs Vitaut uit Hrodna in Wit-Rusland kent het: Geen gewoon heimwee naar je eigen woning, je vrienden, je eigen bed. Eerder een mengsel van trots en weemoed tegelijkertijd. Een grappig mengsel, dat mijn ouders en grootouders nog niet kenden: ‘Kind, is toch fantastisch, dat jullie zoveel kunnen reizen. Ervaar het en gebruik de tijd!’

Nee, zij hebben het niet begrepen. Ik wil niet alleen maar reizen, avonturen beleven en consumeren. Ik wil voortdurend van dat gevoel genieten, wil me op mijn hele continent thuis voelen. Igor, Kata, Vegard en ik spreken over dezelfde studieopdrachten, wij vinden dezelfde muziek goed en hebben dezelfde mannen- en vrouwenproblemen. Zo ontstaat vertrouwdheid.

En opeens weet ik hoe dat voelt: FC Porto bij het winnen van de Champions League toejuichen, met je hoofd schudden bij het optreden van ‘Lordi’ op het Eurovisie Songfestival of bij het Sziget-festival in Boedapest het halve continent ontmoeten. Of wanneer we urenlang tijdens Skypeconferenties over een pan-Europees tijdschrift discussieren – dat alles voelt als Europa.

Wat een tegenstelling met die zin ‘Europa is een vredesprojekt’. Voor dat ideaal kom ik niet meer in beweging. Natuurlijk is vrede een fantastische prestatie. Maar ik ervaar dat als een vanzelfsprekendheid. Daarom wil ik meer, en ik weet dat ik niet de enige ben. Onze generatie klaagt niet, maar handelt. Wij zijn geen Brusselse politici, die in plaats van een visie voor de toekomst te ontwikkelen een of andere gebrekkige richtlijn in elkaar knutselen. Er is al lang een jonge generatie, voor wie Europa een ideaal is waarnaar je leeft.

Auteur:

Björn Richter

Foto:

Carl Berger

Vertaling uit het Duits:

Michael Schnackers


contact | partners | press | © indigomagazine.eu 2007-2009 | programmed by Rüdiger Scheumann | hosted by mmvi