Choose language "English" Choose language "German" Choose language "French" Choose language "Dutch" Choose language "Spanish" Choose language "Polish" Choose language "Italian" Choose language "Bulgarian"

Beats en basics

‘s-Werelds beste DJ, Paul van Dyk, draait in de hipste clubs. Hij zag meer van de wereld dan hem lief was. Indigo praat met hem over zijn passie voor elektronische muziek en zijn gevecht tegen kinderarmoede.

Indigo: New York - Stockholm - Shanghai. Als bekende DJ zie je de hele wereld, zowel flitsende nachten in de clubs, als schaduwkanten overdag op straat.

Paul van Dyk: Dat klopt, ik heb tijdens mijn reizen de sloppenwijken van Rio de Janeiro, Saõ Paulo en Mexico gezien. Mijn eerste show in Bombay, India 2002, gaf de doorslag. Sindsdien houd ik mij intensief bezig met kinderarmoede. Wat ik daar aan ellende heb gezien, vond ik gewoonweg onacceptabel. Ter plekke heb ik contact opgenomen met het Duitse consulaat om een hulporganisatie te vinden. Akanksha had in mijn ogen het meest effectieve concept. Zij hebben in de sloppenwijken eigen scholen en bovendien krijgen kinderen daar te eten. De kinderen worden door Akanksha tot echt kosmopolitische, vrij denkende mensen opgevoed.

Indigo: Maar niet alleen ver weg in zogenoemde drempellanden als India bestaat kinderarmoede. Unicef heeft onlangs een rapport gepubliceerd met een schokkende conclusie: In rijke Europese landen zoals Duitsland, Groot-Brittannië of Italië zijn de materiële voorzieningen echt slecht.

Paul van Dyk: Ja, Duitsland is nog altijd een van de rijkste landen ter wereld. Maar er is pas genoeg geld over voor de kinderen als alleen de mensen die het echt nodig hebben, gebruik zouden maken van ons sociale zekerheidssysteem. Ik wil niet polemiseren, maar ik zeg dit omdat ik ervaring heb met welzijnswerk.

Indigo: Met je eigen hulpprogramma Rückenwind ondersteun je kinderen in je woonplaats Berlijn. Kun je de situatie van kinderen in Duitsland eigenlijk wel vergelijken met die van kinderen in India?

Paul van Dyk: Het is een andere vorm van armoede. Er zijn altijd mensen die zeggen dat het daar erger is dan hier. Je kunt armoede niet met elkaar vergelijken, omdat een mens alleen op grond van zijn/haar subjectieve levensomstandigheden als arm kan worden beschouwd.

Indigo: Wie is er dan in het rijke Europa subjectief arm?

Paul van Dyk: Bij Rückenwind merkten we bijvoorbeeld dat veel gezinnen thuis noch een computer, noch een internetaansluiting hebben. Maar op school zegt de leraar: “Kijk maar eens wat je op internet over het onderwerp kunt vinden en schrijf dat op.“ Natuurlijk geven kinderen niet graag toe dat ze arm zijn. Daarom beweren ze dan vaak dat ze hun huiswerk niet hebben gemaakt, en krijgen een slecht cijfer. Wij willen de kinderen in de eerste plaats het gevoel geven, dat ze voor ons iets betekenen. Als je denkt dat je niets waard bent, wil je ook niets leren.

Indigo: Je ondersteunt Akanksha in India, Rückenwind in Duitsland, Ground Zero Kids in de VS – om maar een paar organisaties te noemen. Heb je naast je volle agenda als veelgevraagde DJ eigenlijk wel tijd voor al deze projecten?

Paul van Dyk: Nou, eigenlijk ben ik slechts een klein onderdeel van de teams. Wat zou ik die kinderen in mijn eentje meer kunnen aanbieden dan samen grappenmaken en met hen spelen. Dat doe ik natuurlijk wel, maar we hebben ook de hulp nodig van gekwalificeerde pedagogen. Eigenlijk kom ik vooral met geld en ideeën.

Indigo: Wat was je laatste concrete idee?

Paul van Dyk: We willen nu bijvoorbeeld met twee minibussen vanuit Berlijn naar een grote boerderij rijden. Dan zien de kinderen een keer een echte koe, een echt varken en echte bomen, niet alleen die exemplaren hier in de stad waarvoor je de hondenpoep moet ontwijken.

Indigo: Maar deze stad vol schijt heeft je anders wel het afgelopen jaar een onderscheiding gegeven voor je inzet: de Landesverdienstorden, hangend aan een rood-witte band. Is zo’n onderscheiding gewoon een extra trofee in je vitrine, naast al je muziekprijzen waarin je wordt uitgeroepen tot beste en populairste DJ ter wereld, een extra trofee in je vitrine, of doet zoiets je echt wat?

Paul van Dyk: Natuurlijk is het mooi om een onderscheiding te krijgen. Maar prijzen zijn echt niet de reden waarom ik doe wat ik doe. Ik zou nooit één enkele noot veranderen om een prijs te krijgen.

Indigo: Ondanks je succes rust je ook muzikaal niet op je lauweren. Met je eigen platenlabel Vandit stimuleer je jonge, interessante kunstenaars. Wie vind jij op dit moment interessant?

Paul van Dyk: Bij elektronische muziek is het niet anders dan bij punkmuziek. Er zijn een paar echt heel goede bands en er zijn er een heleboel die echt shit produceren. Over de slechte zal ik het nu niet hebben. Op dit moment ben ik heel enthousiast over Santiago Niño. Hij komt uit Guatemala en woont nu in Colombia. Santiago vormt echt de voorhoede van de elektronische muziek en daarom vergezelde hij me ook tijdens mijn laatste tournee door Zuid-Amerika.

Indigo: En over welke Europese kunstenaar ben je op dit moment enthousiast?

Paul van Dyk: Onder de Britten heb je mensen als Eddie Halliwell of Adam Sharon, die fantastische muziek maken. Maar eigenlijk is het door internet inmiddels totaal onbelangrijk waar je zit. Je kunt ook ergens in een dorp muziek maken, die internationaal een groot succes wordt. Het doet er niet meer toe of je in een hotspot als Londen of Barcelona zit. Het is net als je favoriete club. The Gallery in Turnmills in Londen is bijvoorbeeld een superclub, echt gaaf. Maar als je me vraagt of dat een coole club is, dan zou ik antwoorden: „Nee, want hij is gewoon superslecht gebouwd. De uitstraling is totaal verkeerd.“ Onlangs in Glasgow was het ook fantastisch. Maar we hadden laatst ook een evenement in het Kesselhaus in Berlijn. Daar heb je de ene avond een klassiek gitaarconcert en de volgende avond treden wij op. Dat betekent dat je nooit kunt zeggen dat het daar altijd klasse is. Elektronische muziek heeft veel wortels in Europa, maar is een mondiaal fenomeen. Dus vind je overal mensen die zich met deze muziek bezighouden en er meestal superenthousiast over zijn.

Indigo: Waar kun je bijvoorbeeld goed feesten?

Paul van Dyk: Het hele zomerseizoen op Ibiza is fantastisch. Ibiza ligt weliswaar in Europa, maar is niet alleen vanuit Europees perspectief interessant. Het spannende is, dat mensen vanuit de hele wereld daar samenkomen. Op Ibiza vieren bijvoorbeeld de organisatoren uit Beiroet samen feest met de organisatoren uit Tel Aviv. Ze beschieten elkaar niet met raketten. Bij hen gaat het er niet om dat de ander in een andere God gelooft, maar dat de ander ook een aardig mens is.

Indigo: Je laatste CD is een compilatie die je samen met andere kunstenaars hebt gemaakt. Refereer je met de titel, The Politics of Dancing 2, hieraan?

Paul van Dyk: Ik zie het zo: elektronische muziek is een ongelooflijk bindmiddel, waardoor mensen met volledig verschillende historische, culturele en religieuze achtergronden op de hele wereld samen een goede tijd hebben. Wij zouden eens moeten nadenken over hoeveel diplomaten we de wereld in zouden moeten sturen om zo’n positief resultaat te bereiken.

Auteur:

Miriam Frömel

Foto’s:

Harry Schnitger

Verena Brandt

Vertaling uit het Duits:

Michael Schnackers

Tekst in kader:

Koolzuurhoudende drank met cafeïne = Coca Cola, zelfhechtende notitieblaadjes = Postit, elektronische muziek = Paul van Dyk: merken die wereldwijd gebruikt worden voor een productomschrijving. Paul van Dyk werd in 1971 in Eisenhütten/Duitsland geboren, groeide op in Oost-Berlijn en is nu een van de populairste DJ’s en muziekproducenten ter wereld. Naast diverse onderscheidingen als: (keuze genoeg) beste productent ter wereld van techno- en housemuziek (Brits DJ Magazine), populairste DJ in 2005 en 2006 (TOP 100 DJ Poll – DJ Mag) en een nominatie voor de Grammy in 2005 in de categorie Best Electronic/Dance Album, werd aan Paul van Dyk ook de Verdienstorden van het Bundesland Berlin uitgereikt. Want behalve achter draaitafels staan, zet hij zich in voor sociale en politiek doelen, zoals zijn eigen kinderhulpprogramma Rückenwind en het amerikaanse ‘Rock the Vote’, dat jongeren ertoe oproept gebruik te maken van hun kiesrecht. The Politics of Dancing 2 (2005) is zijn laatste album, nu ligt zijn Club-Remix van Justin Timberlakes ‘What Goes Around... Comes Around’ in de muziekwinkels.


contact | partners | press | © indigomagazine.eu 2007-2009 | programmed by Rüdiger Scheumann | hosted by mmvi